Benim çok sevdiğim bir komşum var gerçektende yıllardır aileden biri olarak gördüğüm eşini yengem çocuklarını abi ablam gibi gördüğüm kendinide amcam bildiğim. Bahçesinde oturabildiğim nefis patatesli gözlemeler yapan Bedriye yengem, beni evinde herzaman her koşulda ağırlamak isteyen bir ihtiyacım olduğunda yanımda olabilen Kamil amcam , sohbetleri ve temiz kalpliğini hep çok beğendiğim, uzun zamanlar geçirip sokakta beraber turladığım ve fikirlerinden çok şey öğrendiğim Ersin abim, herzaman iyi niyeti ve düşünceli oluşunun yanı sıra anneme sonsuz saygısı için şükran duyduğum Nesrin ablamın içinde bulunduğu SOYDAŞ ailesi.
offf offf şimdi bir sitede oturuyorum 9. katta ve 40 daireli bir bina özlem bir başka ya. Burda da var komşuluk kimsenin kimseyi rahatsız etmemesi kadar. Bu bazen oluyor olsada idare ediliyor lakin sürekli suretteyse kimse kimseyi çekemez burada. Aslında belkide olması gereken buydu. Bu binaların bizden aldığı birşeyler olmalıydı. Bunlardan biriside komşularımız oldu malesef. Birgün yol sohbetinde konuştuğum bir amca bana şu cümleyi kurdu; bir yerde binalar yükseliyorsa orada insanlık alçalıyordur.
Çay içmeye giderdik, dertlerimizi, mutluluklarımızı paylaşırdık. Biz yinede son nesile yakınız bu kelimenin anlamını yaşayabilen. Umarım eskisi gibi müstakil evlerin bahçelerin komşuların bol olduğu bir dünyada yaşarız. Pek sanmıyorum teknoloji bizi diyologlardan uzaklaştırıyor. Bu yazıyı buradan değilde bir kağıda yazsaydım size ulaşması zor olacaktı, bazı noktalarda size yaklaştıran birşey bu teknoloji ama iyi kullanmayı bilmek gerekiyor. Bugün kaç kişi eskiden kalan komşularımızı arayıp hatırını soruyor. Belki en yakın akrabalarınızdan bile üzerinizde daha fazla emeği olan bu insanları sevmeye saymaya devam edin lütfen. Şehir geliştikçe ve binalar yükseldikçe komşuluk minimalize bir hal almaya başladı. Uzay çağı çizgi filmlerindeki gibi kapsülle aldığımız bir dugu olmaya yüz tuttu.
Özleniyorsun Komşu
0 yorum:
Yorum Gönder